Szpital Uniwersytecki w Essen (Niemcy), Centrum Chirurgii II
Naturalne światło
Stopniowy rozwój Zespołu Szpitali Miejskich z 1909 r. do postaci dzisiejszej Kliniki Uniwersyteckiej uwarunkowany był przez kilka założeń planistycznych, które również zadecydowały o niniejszym projekcie: wprowadzenie niezabudowanej przestrzeni jako osi, będącej magistralą i głównym elementem komunikacyjnym złożenia, oraz deklarowany już w 1905 r. przez architektów berlińskich zamiar połączenia poszczególnych pawilonowych budynków zadaszonymi korytarzami. Także i tu wykorzystano magistralę w celu umożliwienia komunikacji na osi północ-południe, z którą - podobnie do pawilonów - od wschodu i zachodu połączone są poszczególne obszary użytkowe. W kierunku południowym zachowano niezabudowaną przestrzeń, aby otworzyć widok na pobliski park GRUGA.
Strome nachylenie terenu wymusiło tarasowy układ strefy diagnostyczno-leczniczej. Podobnie jak pawilonowe bryły, wewnętrzne dziedzińce piętrzą się do góry, zapewniając naturalne oświetlenie i wentylację. Patrząc z bloku oddziałowego strefa diagnostyczno-lecznicza o zazielenionych dachach ukazuje się widzowi w postaci ogrodu tarasowego, znajdującego kontynuację w sąsiadującym terenie. Kolejne zlecenia: Ekspertyza dotycząca przebudowy budynku instytutu 1, 2001. Przekształcenie kasyna w centralne laboratorium, 2003.